Laden ...
Ik ben nu 30 jaar maar tien jaar geleden waren al mijn klachten met een dagje goed uitrusten en een pilletje hier en daar wel weer verdwenen. Ik kende mijn lichaam op en top. Dat is nu wel wat anders..
Alles begon met een slecht zicht midden in de nacht. Ik dacht dat ik gewoon te moe was van de verhuizing. En niet helemaal wakker wrijvend in mijn ogen, merkte ik op dat ik geen slaap in me ogen had maar gewoon niet goed zag! Mijn liefje zei “ga maar weer slapen, morgen zal het vast over zijn!” vertrouwen in de conclusie van mijn half slapende vriend ben ik maar weer rustig gaan slapen, omdat het morgen wel over zou zijn. Nou vergeet het maar…
De volgende dag naar de huisarts en snel ook naar het ziekenhuis. Conclusie, geen idee wat het kon zijn! Achteraf gezien heel vreemd dat er geen belletje ging rinkelen. Veel MS klachten beginnen met het oog. Maar volgens mij ben ik geen uitzondering op de regel!
Nu een aantal jaartjes verder weet ik wat ik heb. Nou, eigenlijk nog niet precies maar het beestje heeft een naam. Ik ken mijn lichaam minder goed als voorheen. Laat steken vallen. Maar elke keer is een terugval voor mij een onderbreking in het dagelijks leven. Mijn leven stopt even. Ik word verdrietig en boos. Het is weer zover! Na een kuurtje weet ik dat het snel weer een beetje beter gaat, dan begin ik weer een beetje met leven. Dan komt de huismus tot leven! Ik ga bakken, (lekkerder) koken, knutselen, fotoboeken in elkaar zetten, noem het maar op. En beetje bij beetje neem ik weer wat meer stappen richting mijn “oude” leven. Ik ga de deur uit. Drankje doen met vriendinnen. Gewoon genieten en tot rust komen.
Maar..wat ik dan wel erg moeilijk en onbeschoft vind zijn oudere mensen. Die denken vaak dat ze als enige wankel lopen en met pijn door het leven moeten gaan met allerlei klachten. Daar heb ik moeite mee… er is een hele hoop niet direct te zien aan mij en ik ben er ook niet de hele tijd mee bezig. Maar soms moeten ze niet zo zeuren!! En al helemaal niet zeggen “jonge meiden van jou leeftijd hebben het allemaal wat gemakkelijker!’ u moest eens weten mevrouw, u moest eens weten!
Marloes
Het duurde lang voordat ik kon accepteren dat ik echt MS heb. Ik verzette me tegen ieder nieuw hulpmiddel dat zijn intrede deed in ons huis. Ik haatte mijn scootmobiel met zijn oubollige model. Ik had de pest aan mijn muiskleurige trippelstoel. Deze ‘aanwinsten’ herinnerden mij namelijk continu aan het feit dat ik ziek ben en waarschijnlijk zal blijven.
Mijn inspiratie is de Keniaanse milieuactiviste Wangari Maathai. In 2011 is zij helaas overleden. Zij was de eerste Afrikaanse vrouw die de nobelprijs voor de Vrede kreeg. Zij streed voor het behoud van de bossen in Kenia met gevaar voor eigen leven. Ook vocht ze voor vrouwenrechten en democratie. Ze had veel tegenstanders, maar ze bleef vechten. Met haar beweging Green Belt heeft ze 40 miljoen bomen kunnen planten. Zij is mijn inspiratiebron omdat ze zo gedreven was en standvastig om haar doel te bereiken. Dat doel vond ze zelfs belangrijker dan haar eigen leven. ALs ik me minder prettig voel dan denk ik aan haar. Wie is jouw inspiratiebron?